Gizarteak hamaika aldaketa izan ditu azken urteotan. Esponentzialki eman diren aldaketak, eta ez pixkanaka eta modu progresiboan. XX. mendea prozesu honen bizkortzearen lekuko da, eta industrializazioa, gerrak, sistema ekonomiko irekiagoak, dira aldaketa hauen guztien erantzuleak. Aldaketak inoiz ezagutu ez den erritmoan gertatzen dira, eta horren ondorioz, etorkizun hurbila sekula baino gutxiago aurreikusi dezakegu. Eskuragarri dugun informazio kantitate handiak gizarte hau inoiz baino konplexuagoa izatea eragiten du.

Eskola tradizionala modu mailakatuan eratu da, norabide bakarrekoa izan da beti, ikasleak zaindu eta kontrolatzeko helburu nagusiarekin. Eskatu aldaketa bat. Eskolak aldaketa globalen eskutik joan behar du. Sormen-zentroa izan behar du, egiten jakitearen bultzatzailea, eta ez jakitearena bakarrik. Metodologia berriak ikertzeko zentroa izan behar du. Zorionez, araudi berria norabide horretan doa, irakaskuntza-prozesuak eta irakaskuntza-metodologiak aldatu ahal izateko. ELGAk, hezkuntza-arloaren barruan, DeSeCo proiektua jarri zuen abian (Konpetentzien definizioa eta hautaketa gazteleraz). Proiektu horrek honela definitzen ditu gaitasunak: «… trebetasun praktikoen, ezagutzen, motibazioaren, balio etikoen, jarreren, emozioen eta beste osagai sozial eta portaera batzuen konbinazio bat, ekintza eraginkor bat lortzeko elkarrekin mobilizatzen direnak». Eskola kontzeptuaren ikuspegitik, proposamen guztiz berritzailea da, hainbat arlotan (irakasgaietan) banatutako ikuspegi tradizionaletik kanpo dagoena.

Horren ondorioz, Europar Batasunak ikaskuntzarako funtsezko gaitasun batzuk ezartzeko beharra planteatu zuen, herrialde kideetako hezkuntza-sistemetarako erreferente gisa balioko zutenak.

Azkenik, Hezkuntza Ministerioak, DeSeCo proiektua erreferente teorikotzat hartuta ere, eta Hezkuntzari buruzko Lege Organiko baten bidez, Europar batasuneko «Hezkuntza eta prestakuntza 2010. Funtsezko Gaitasunak» dokumentuan oinarritzen da, gaur egun irakasleok jakin behar ditugun lege-esparrua osatzen duten gaitasun orokorrak eta oinarrizkoak definitzeko.

Curriculuma gaitasunen arabera antolatzeko modu hori hezkuntza hobetzera bideratutako berrikuntza da, eta zuzenean eragiten dio haren plangintzari. Hau da, metodologiak eta antolaketak funtsezko aldaketak behar dituzte, arlo bakoitzean aurreikusitako helburuen lorpenera egokitu ahal izateko eta, horrela, gaitasunen garapenik onena lortzeko. Zereginak, materialak eta abar hautatzea irakaskuntza-ikaskuntza eredu berri baten parte da, dinamikoagoa eta etengabeko aldaketaren mende dagoena. Logikoa denez, ebaluazioak ildo beretik jo behar du.

Proiektu honek irakaskuntzari eta ikasgelaren programazioaren barruan garatzen diren beste jarduera batzuei lagundu nahi die, azken helburua gaitasunak eskuratzea izanik. Ikasleei protagonismoa eman nahi die, ahalik eta ingurune errealenean, teoria eta praktika uztartzea lortzeko. Ikaslea hainbat egoeratan egongo da. Ildo horretan, aurretiaz ikasitako teoria aplikatu ahal izango dute, eta, hortik aurrera, harreman berriak, kontzeptu berriak eta abar sortu ahal izango dituzte. Egitura kognitiboa erlazio horietatik guztietatik abiatuta eraikiko da. Proiektuaren oinarrizko ideia “Egiten jakitea” da, ikaskuntza esanguratsuari lotutako kontzeptua. Praktika taldean egingo da. Hala, lankidetza lanarekin lotutako gaitasunak garatzen lagundu nahi da, hala nola komunikazioa, lidergoa, konpromisoa, antolaketa, bestearekiko errespetua, entzutea, etab.

Beraz, proiektu berritzailea da, bai ikuspegi sozialetik, bai pedagogikotik, eredu konstruktibista batean oinarrituta, kontzeptuala, prozedurazkoa eta jarrerazkoa estimulatuz. Ikaslea gai sentiarazten lagunduko du, eta eduki berria erronka interesgarri eta erabilgarri gisa planteatzen. Proiektuaren eragina ez da ikasleak dakienera mugatzen, baizik eta egiten dakienean eta bere buruaz duen irudian ere eragiten du. Ikasleak edukiak ikasteaz gain, ikasten ikasiko du, eta ikas dezakeela ikasiko du.